Opinia Izabeli

Po 20 latach wygrała z nałogiem, odnajdując wewnętrzną wolność i miłość do siebie.

Wybaczyłam sobie i innym, co dało mi niesamowite uczucie lekkości i wewnętrznej wolności.

PROBLEM

zobacz

PROCES

zobacz

REZULTAT

zobacz

"Przez 20 lat żyłam w bagnie nałogu alkoholowego, całkowicie pozbawiona wiary w swoją wartość."

PROBLEM

Przed dołączeniem do Akademii, życie Izabeli przypominało – jak sama to wprost określa – „koszmar” i „bagienko”. Kobieta przez 20 lat zmagała się z wyniszczającym problemem alkoholowym, którego źródłem był gigantyczny brak wiary w siebie. Nigdy nie uważała się za wartościowego człowieka, co sukcesywnie ściągało ją w dół, niszczyło poczucie sprawczości i nie pozwalało na normalne funkcjonowanie. Każdy dzień był potężną walką z samą sobą, a Izabela głęboko tkwiła w przekonaniu, że po prostu nie zasługuje na nic lepszego.

Szukając ratunku dla swojej sytuacji, przeszła przez pobyt w ośrodku uzależnień oraz różnego rodzaju terapie. Choć te kroki przynosiły drobną poprawę i pozwalały jej złapać chwilowy oddech, Izabela wciąż uważała, że doszła do ściany. Nie wierzyła, że jej życie może się diametralnie odmienić na lepsze, a poczucie marazmu nadal było bardzo obecne w jej codzienności. Brakowało jej odpowiednich narzędzi, by trwale zmienić swój destrukcyjny sposób myślenia.

Sytuację wyjściową potęgował bardzo trudny moment finansowy. Kiedy Izabela natknęła się na bezpłatne wyzwanie i intuicyjnie poczuła chęć dołączenia do Akademii, na jej koncie nie było absolutnie żadnych środków. Brak pieniędzy na inwestycję w swój ratunek mógł być ostateczną wymówką. Jednak wewnętrzna desperacja podpowiadała jej, że to właśnie tam znajduje się potrzebna jej wiedza.

PROCES

Decyzja o dołączeniu do programu wymagała od Izabeli przełamania wstydu – musiała szczerze pobłagać swoją mamę o pożyczenie pieniędzy na kurs. Kiedy środki się znalazły, sam proces transformacji wcale nie należał do najłatwiejszych. Początki w Akademii były dla niej pełne łez, potężnego zwątpienia i chwil, w których siedziała i ryczała, powtarzając, że nie da sobie rady z zadaniami. Zmiana wieloletnich, destrukcyjnych schematów mentalnych wymagała od niej zmierzenia się z potężnym wewnętrznym oporem.

Kluczowym i najbardziej transformującym elementem w procesie Izabeli okazała się codzienna, uparta praca z lustrem. Choć na początku sprawiało jej to fizyczny i emocjonalny ból, każdego dnia zmuszała się do mówienia na głos afirmacji. Powtarzała sobie uparcie: „jestem fajna, piękna, ładna i wartościowa”. Ta systematyczność sprawiła, że zasiane ziarenko powoli kiełkowało. Ważnym przełomem było symboliczne wyciągnięcie z szuflad zapomnianych certyfikatów zawodowych, powieszenie ich na ścianie i ostateczne uznanie ze łzami w oczach własnych umiejętności.

Kolejnym, niezbędnym etapem zmiany było głębokie wybaczenie. Izabela wykonała potężną pracę mentalną, by wybaczyć rodzicom ich błędy, ze zrozumieniem, że wychowywali ją najlepiej, jak potrafili. Wybaczyła wszystkim, którzy ją skrzywdzili. Jednak absolutnie najważniejszym krokiem było pełne wybaczenie samej sobie – za lata nałogu, zniszczony potencjał i odmawianie sobie miłości.

REZULTAT

Dzięki zaangażowaniu w proces, życie Izabeli odmieniło się w sposób diametralny. Kobieta trwale uwolniła się od poczucia winy, pogodziła się ze swoją przeszłością i wreszcie zrozumiała, że to ona jest w swoim życiu najważniejsza. Zamiast ciągłego napięcia, ucieczek i życia w "bagnie", dzisiaj czuje się po prostu fantastycznie, zyskując ogromną lekkość. Pokochała w pełni siebie, a to otworzyło ją na miłość do innych – zbudowała zdrowe, pełne wdzięczności relacje z rodzicami, których w pełni zaakceptowała.

Transformacja osobista przełożyła się natychmiast na jej życie rodzinne. Małżeństwo Izabeli przeszło ogromny renesans. Zmiana wewnętrzna sprawiła, że mąż stał się jeszcze bardziej wspierający, a ich relacja opiera się teraz na wzajemnym docenianiu. Izabela nauczyła się odważnie walczyć o siebie, o własne poczucie szczęścia oraz o swoje dzieci, tworząc im środowisko pełne spokoju.

Izabela odzyskała również decyzyjność, której brak wcześniej ją paraliżował. Podjęła radykalne kroki: sprzedała stare mieszkanie i kupiła nowe, w pełni zarządzając swoim losem. Przestała żyć jak zaprogramowany robot według oczekiwań innych. Obecnie posiada jasno zdefiniowane cele oraz własne marzenia, po które odważnie sięga każdego dnia.