Dlaczego zapisujesz cele, ale Twój tydzień wygląda tak samo?

Masz zapisany cel i naprawdę wiesz, że chcesz go osiągnąć. Wracasz do niego, myślisz o nim, być może potrafisz dokładnie opisać życie, biznes albo rezultat, do którego zmierzasz. Wiesz, co ma się zmienić i dlaczego jest to dla Ciebie ważne. A potem patrzysz na ostatni tydzień i okazuje się, że niewiele w nim wygląda inaczej niż wcześniej.

Nadal te same priorytety, obowiązki i zadania zajmują większość Twojego czasu. Pojawiają się pilne sprawy, wiadomości, spotkania i rzeczy, które „trzeba tylko szybko załatwić”. Wieczorem możesz mieć poczucie, że zrobiłaś naprawdę dużo. Tylko działania związane z celem znowu zeszły na dalszy plan.

I właśnie tutaj zaczyna się ważniejsze pytanie niż samo „czy mam dobrze zapisany cel?”. Warto spojrzeć na to, czy sposób, w jaki przeżywasz kolejne siedem dni, rzeczywiście prowadzi Cię w tym kierunku, czy tylko pozwala Ci mieć poczucie, że cały czas jesteś w drodze.

Artykuł w skrócie

Zapisanie celu pomaga wybrać kierunek, ale samo w sobie nie zmienia sposobu, w jaki wygląda Twój tydzień. Różnica zaczyna się tam, gdzie cel spotyka się z codziennymi decyzjami, działaniami i tym, na co naprawdę przeznaczasz czas.

• Zapisany cel nadaje kierunek, ale nie wykonuje pracy za Ciebie. Nie musisz znać od razu całej drogi. Potrzebujesz jednak zacząć wykonywać działania, które pozwalają tę drogę odkrywać.
• Nowy cel trafia na stare sposoby myślenia i działania. Paradygmat, nawyki i dotychczasowy standard mogą nadal sterować codziennymi decyzjami, nawet jeśli na karcie celu widnieje już zupełnie inny rezultat.
• Produktywna prokrastynacja może wyglądać jak pracowity dzień. Możesz robić bardzo dużo, a jednocześnie omijać działania, które dają konkretną informację zwrotną i pokazują, czy rzeczywiście zbliżasz się do celu.
• Często odkładasz doświadczenie, które stoi za działaniem. Telefon do potencjalnego klienta sam w sobie może być prosty. Trudniejsza bywa możliwość usłyszenia „nie”, pokazania swojej pracy albo wejścia w sytuację, której jeszcze dobrze nie znasz.
• Cel trzeba sprowadzić do tego, co możesz zrobić teraz. Znajdź pierwszy dostępny krok, wybierz najważniejsze działanie i nadaj mu konkretne miejsce w planie dnia.
• Praca z celem nie może zastąpić pracy nad rezultatem. Karta celu, wizualizacja i rutyna mentalna, czyli zestaw regularnych praktyk, które mają pracować nad nastawieniem, obrazem celu i autosugestią, pomagają utrzymać kierunek i nastawienie, ale rezultat powstaje dopiero przez konkretne wykonanie: rozmowę, publikację, decyzję, zbieranie informacji potrzebnych do kolejnego kroku czy system, który usuwa realną przeszkodę.
• Tydzień warto oceniać po działaniach i ich rezultatach. Feedback pokazuje, co warto powtarzać, co poprawić i gdzie obecny sposób działania nie daje jeszcze oczekiwanego efektu.
• Jeśli nie wiesz, gdzie znika czas, możesz to sprawdzić. Tygodniowy zapis wykonywanych czynności pozwala zobaczyć, ile miejsca naprawdę dostają działania związane z celem, a ile przejmują rzeczy wykonywane automatycznie.

Ostatecznie dobry cel powinien zostawić ślad w sposobie, w jaki wykorzystujesz zwykły dzień. Jeśli nie jesteś pewna, czy działasz dobrze, zadaj sobie pytanie: gdyby ktoś zobaczył wyłącznie Twoje działania i rezultaty z ostatnich siedmiu dni, czy potrafiłby rozpoznać, do czego zmierzasz?

Dlaczego samo zapisanie celu nie zmienia Twojego tygodnia?

Samo zapisanie celu ma znaczenie, bo to właśnie ono pomaga nadać pragnieniu konkretny kierunek. Możesz przez długi czas wiedzieć, że chcesz więcej zarabiać, rozwinąć firmę, zmienić pracę albo stworzyć coś własnego, ale dopóki pozostaje to tylko pragnieniem, możesz tylko wracać do tej myśli od czasu do czasu i nie podejmować jeszcze wyraźnej decyzji i działań, które Cię do niej przybliżą.

W Akademii Seeking Greatness porównujemy zapisanie celu do „podbicia pieczęcią”, które ma go utrwalić i nadać moc. Zapisanie go ma nadać mu bardziej konkretną formę i pomóc utrzymać kierunek. Nie oznacza to jednak, że samo zapisanie magicznie realizuje cel. Dzięki temu raczej potwierdzasz decyzję, porządkujesz kierunek i wzmacniasz skupienie na tym, do czego zmierzasz.

Pieczęć utrwala więc wybór. Pomaga powiedzieć sobie jasno: tego chcę, właśnie w tym kierunku idę. Zapisany cel staje się punktem odniesienia, do którego możesz wracać, kiedy codzienność zaczyna odciągać uwagę w inne strony. Co więcej, możesz bardzo dokładnie wiedzieć, dokąd chcesz dojść, a nadal znajdować się dokładnie w tym samym miejscu. Zapis porządkuje kierunek, ale nie pokonuje drogi pomiędzy obecnym punktem a rezultatem, którego chcesz.

Dobrze oddaje to zdanie, do którego często wracamy: *„Cel daje kierunek, a droga pojawia się w trakcie działania.”*

To rozróżnienie jest ważne również dlatego, że przy większym celu często nie wiesz jeszcze, jak dokładnie go osiągniesz – i na tym etapie nie musisz. Najpierw potrzebujesz jasno zdecydować, czego chcesz.

Można porównać to do wpisania miejsca docelowego do GPS-u. Dopóki nie określisz, dokąd jedziesz, trudno mówić o trasie. Kiedy adres jest już znany, pojawia się kierunek. Nadal jednak nie oznacza to, że samochód przejechał choćby kilometr.

Podobnie działa zapisany cel. Pomaga ustawić współrzędne. Nie wymaga, żebyś przed rozpoczęciem znała każdy zakręt, przeszkodę i decyzję, która pojawi się po drodze. Część odpowiedzi będzie możliwa dopiero wtedy, kiedy znajdziesz się dalej niż dzisiaj. Dlatego próba rozstrzygnięcia całej drogi już na etapie zapisywania celu może prowadzić w złą stronę. Jeśli każde pragnienie od razu oceniasz przez pytanie „ale jak ja mam to zrobić?”, łatwo ograniczyć cel do tego, co potrafisz wyjaśnić na podstawie swojej obecnej wiedzy i doświadczenia.

Właśnie tutaj kończy się rola samego zapisu. Cel może pomagać utrzymywać uwagę, przypominać, po co idziesz, i porządkować to, czego naprawdę chcesz. Nie zastąpi jednak działań, dzięki którym rezultat zaczyna powstawać w rzeczywistości.

Dlatego musisz zapamiętać, że samo zapisanie celu nie zmienia jeszcze wyglądu Twojego tygodnia. Zapis pomaga ustalić, dokąd chcesz dojść. Dopiero ruch sprawia, że zaczynasz opuszczać miejsce, w którym byłaś wcześniej.

Dlaczego realizujesz stare założenia, mając nowy cel?

Nowy cel możesz wybrać w jeden wieczór, jednak sposób, w jaki funkcjonujesz na co dzień, powstawał przez lata i to on zazwyczaj przeszkadza w tworzeniu nowych nawyków, które mają przybliżyć Cię do nowego celu. Bo spójrz, powtarzałaś określone zachowania, podobnie reagowałaś na znane sytuacje, tworzyłaś przekonania o sobie i stopniowo przyzwyczajałaś się do tego, co uznajesz za normalne. Po pewnym czasie wiele z tych rzeczy przestaje wymagać świadomej decyzji. Po prostu je robisz. Właśnie tak działa paradygmat: jako zbiór utrwalonych nawyków obejmuje zarówno konkretne czynności, jak i sposób myślenia, interpretowania sytuacji czy reagowania emocjonalnego. Jeśli coś już masz w podświadomości, to już nie potrzeba z Twojej strony żadnego wysiłku.

Najłatwiej zauważyć ten mechanizm przy prostych czynnościach. Nie uczysz się każdego ranka od nowa chodzić, pisać czy posługiwać się łyżką. Wykonywałaś te czynności wystarczająco wiele razy, żeby stały się automatyczne. Z podobną łatwością mogą odtwarzać się wzorce, które znacznie mocniej wpływają na Twoje rezultaty.

Trudną rozmowę odkładasz niemal odruchowo. Przy wyższej cenie od razu zakładasz, że klient jej nie zaakceptuje. Większa odpowiedzialność uruchamia znajome napięcie, a po błędzie szybko pojawia się myśl: „znowu sobie nie poradziłam”. Nie siadasz wcześniej z kartką i nie postanawiasz, że właśnie tak zareagujesz. Ta myśl często jest już gotowa.

W tym miejscu dobrze widać, dlaczego nowy cel nie zmienia od razu całego sposobu funkcjonowania. Możesz postanowić, że rozwiniesz biznes, a przy pierwszej ważnej rozmowie wrócić do starego sposobu myślenia o sprzedaży i pieniądzach. Możesz zdecydować, że chcesz lepiej zadbać o zdrowie, a po trudnym dniu uruchomić reakcję, która od lat dawała Ci komfort. Możesz chcieć większej widoczności i nadal cofać się w chwili, kiedy trzeba pokazać swoją pracę.

Nowy kierunek został wybrany. Codzienność nadal potrafi działać według starego programu.

Stary tydzień nie składa się wyłącznie z tych samych zadań. Tworzą go również powtarzające się myśli, emocje i reakcje. Dlatego dwa tygodnie mogą wyglądać zupełnie inaczej w kalendarzu, a prowadzić do bardzo podobnych rezultatów.

Codzienne powtarzanie tych samych czynności, myśli i emocji tworzy bardzo przewidywalne życie. Możesz spotykać nowych ludzi, prowadzić inne projekty i mierzyć się z kolejnymi problemami. Jeśli jednak w ważnych momentach regularnie wracasz do tego samego sposobu reagowania, życie zaczyna układać się w znajomy wzór. Po pewnym czasie łatwo uznać go za coś oczywistego: „tak już mam”, „taka jestem”, „u mnie zawsze tak to wygląda”.

Paradygmat sprawia, że to, co wielokrotnie powtarzane, zaczyna być odczuwane jako normalne.

Dobrze pokazuje to metafora termostatu, której również używamy. Wyobraź sobie klimatyzację ustawioną na 19 stopni. Kiedy otwierasz drzwi w upalny dzień i temperatura w pomieszczeniu rośnie, system zaczyna pracować tak, żeby wrócić do zaprogramowanego poziomu.

Podobny powrót można zauważyć przy zmianie własnych zachowań. Przez kilka tygodni pilnujesz nowego planu, częściej sprzedajesz, regularnie ćwiczysz albo inaczej organizujesz pracę. Efekt rzeczywiście się pojawia. W trudniejszym okresie wracają jednak stare reakcje i po pewnym czasie znów funkcjonujesz bardzo podobnie jak wcześniej. Przy zrzucaniu wagi zjawisko to łatwo zauważyć jako efekt jojo. Mechanizm ten widoczny jest również na przykładzie sprzedaży: jeśli czyimś dotychczasowym „standardem” sprzedażowym jest 50 tysięcy złotych miesięcznie, może chwilowo osiągnąć wyższy wynik, a następnie wrócić w okolice starego poziomu – podobnie jak zaprogramowany termostat, bo chwilowa zmiana rezultatu nie musi jeszcze oznaczać zmiany wewnętrznego standardu. Na początku nowy sposób działania często utrzymujesz głównie dzięki większemu wysiłkowi i samokontroli. Trudniejszy dzień jednak bardzo szybko pokaże, do którego poziomu najłatwiej wrócić.

Powtarzalność, która utrwaliła stare reakcje, może jednak pracować również na rzecz zmiany. Kolejne wybory tworzą nowe doświadczenia. To, co początkowo wymaga świadomego wysiłku, z czasem staje się coraz bardziej znajome, aż przestajesz negocjować ze sobą przy każdej okazji. Wtedy cel zaczyna zmieniać się w standard.

Musisz zapamiętać, że Twój cel jest Twoim nowym standardem. Rezultat zapisany na karcie celu, czyli w krótkim zapisie tego, co konkretnie chcesz osiągnąć, jest tylko jednym elementem tej zmiany. Równie ważne staje się to, jakie decyzje uznajesz za naturalne, na co się zgadzasz, czego już nie odkładasz i jak zachowujesz się w sytuacjach, w których dawniej wracał stary schemat.

Dlatego w pracy z nowym standardem wracamy do pytań: Czy to, co robię, jest zgodne z moim nowym standardem czy ze starym? Z którego miejsca podejmuję tę decyzję?

Odpowiedzi na nie znajdziesz w zwykłych, codziennych sytuacjach. Jeśli wcześniej unikałaś sprzedaży, zaczynasz regularnie wychodzić do klientów. Jeśli byłaś przyzwyczajona do robienia wszystkiego sama, uczysz się delegować. Jeśli po pierwszej trudności zmieniałaś kierunek, zaczynasz sprawdzać rezultaty, wyciągać wnioski i poprawiać wykonanie.

Nowy standard nie powstaje w chwili złożenia deklaracji. Nabiera kształtu wtedy, kiedy kolejny raz wybierasz sposób działania zgodny z miejscem, do którego chcesz dojść. Bo spójrz, Twój dzisiejszy cel może być sufitem, ale za chwilę stanie się Twoją nową podłogą.

Czym jest produktywna prokrastynacja? Czyli czemu robisz dużo, ale nie to, co trzeba

Prokrastynacja nie zawsze wygląda jak odkładanie wszystkiego na później. Czasem wygląda jak bardzo intensywny dzień. Robisz dużo, jesteś zajęta, zużywasz energię, a mimo to omijasz działania, które naprawdę mają związek z celem. Właśnie dlatego produktywną prokrastynację tak łatwo pomylić z pracowitością. Przyjrzyjmy się jej z kilku perspektyw.

Dlaczego możesz być zajęta, a jednocześnie stać w miejscu?

Czy myślałaś kiedyś o tym, że ludzie nie prokrastynują, bo nic nie robią, tylko właśnie robią dużo, ale nie to, co powinni?

Spójrz, że duża liczba wykonanych rzeczy nie zawsze przekłada się na ruch w stronę celu. Możesz zamykać kolejne sprawy i być bardzo skuteczną w ich wykonywaniu, ale jeśli najważniejsze działania nadal czekają, sam poziom zajętości niewiele mówi o postępie.

Dzień może być więc pełny, a mimo to nie zawierać działania, które realnie mogłoby zmienić rezultat. To jest najbardziej zdradliwa część tego mechanizmu. Wysiłek jest prawdziwy. Zmęczenie też. Tylko efekt może być znacznie mniejszy, niż wynikałoby z ilości włożonej pracy. Taki sposób funkcjonowania idzie również w parze z wypaleniem. Jeśli przez długi czas robisz bardzo dużo, a jednocześnie nie widzisz wyraźnego ruchu, łatwo dojść do momentu, w którym zaczyna brakować energii, choć kalendarz nadal pozostaje pełny.

Rzut do kosza – działanie, które może się nie udać

Boisz się, że działanie, którego chcesz się podjąć, nie wyjdzie? Wyobraź sobie drużynę Michaela Jordana – zawodnicy wymieniają podania, biegają, zmieniają pozycje i wkładają w grę mnóstwo energii, ale nikt nie podejmuje ryzyka rzutu do kosza. Piłka krąży, każdy jest w ruchu, akcja trwa. Dopóki jednak nikt nie rzuci, drużyna nie ma szansy na zdobycie punktu, a tym samym na wygraną. Oczywiście, podania są potrzebnym elementem gry. Jednak kolejne podania pozwalają bez końca odwlekać moment, w którym trzeba sprawdzić, czy cała akcja rzeczywiście może przynieść wynik. Rzut zmienia sytuację, bo jego rezultatu nie da się wcześniej zagwarantować. Rzucając piłką, ryzykujesz: możesz zdobyć punkt albo spudłować.

W codziennym działaniu takim rzutem może być wysłanie maila, wykonanie telefonu do potencjalnego klienta, poprowadzenie live’a, opublikowanie materiału albo odbycie ważnego spotkania. W każdym z tych przypadków przestajesz pracować wyłącznie z własnymi przewidywaniami i dopuszczasz reakcję z zewnątrz. Ktoś odpowie albo nie. Pojawią się ludzie albo frekwencja będzie znacznie niższa, niż zakładałaś. Rozmowa może zakończyć się zainteresowaniem, odmową albo pytaniem, na które nie byłaś przygotowana.

Właśnie dlatego w Akademii pojawia się określenie „*produktywni w porażce*”. Słabszy rezultat nie musi być sygnałem do wycofania się. Może pokazać, co wymaga poprawy przed kolejną próbą. Nietrafiony rzut zostawia Ci doświadczenie, którego nie da kolejne podanie.

Dlaczego unikasz działań, które naprawdę prowadzą do celu?

Czasem doskonale wiesz, co powinnaś zrobić, a mimo to tego nie robisz.

Telefon do klienta trwa kilka minut. Wysłanie wiadomości jeszcze krócej. Opublikowanie materiału, poprowadzenie webinaru czy umówienie rozmowy również nie musi być technicznie szczególnie trudne. Większy ciężar pojawia się później, kiedy przestajesz mieć pełną kontrolę nad tym, co wydarzy się po wykonaniu działania.

Ktoś może odmówić. Nie odpowiedzieć. Skrytykować. Rezultat może być słabszy, niż zakładałaś. Możesz też zobaczyć, że czegoś jeszcze nie umiesz.

Prokrastynacja często wynika z unikania doświadczeń. Telefon sam w sobie może być prosty. Trudniejsza bywa możliwość usłyszenia „nie”. Webinar trwa godzinę, ale razem z nim pojawia się ekspozycja i reakcja innych ludzi. Publikacja zajmuje kilka minut, a później trzeba już zmierzyć się z zainteresowaniem, krytyką albo ciszą.

Wróćmy do przykładu rzutu do kosza. Na pustej sali możesz długo ćwiczyć, poprawiać technikę i wykonywać kolejne próby. Podczas meczu ruch pozostaje bardzo podobny, ale sytuacja zmienia się całkowicie. Patrzą ludzie, wynik ma znaczenie, a pudła nie da się schować przed publicznością.

Możesz długo przygotowywać się w warunkach, nad którymi masz dużą kontrolę. W pewnym momencie trzeba jednak wyjść na boisko. Przy celu oznacza to wysłanie wiadomości, wykonanie telefonu, pokazanie swojej pracy, przeprowadzenie rozmowy albo podjęcie innego działania, po którym świat zewnętrzny może odpowiedzieć inaczej, niż byś chciała. Właśnie w tym miejscu najłatwiej się wycofać.

Dobrze pokazuje to historia jednej z uczestniczek Akademii z rynku brytyjskiego. Pracowała jako urzędniczka państwowa, ale chciała rozwinąć network marketing na tyle, żeby móc odejść z etatu. Jej cel był konkretny, a kolejny krok również nie był tajemnicą. Sama wskazała, że musi nauczyć się sprzedawać. Problem pojawił się dopiero wtedy, gdy nazwała to, co wiązało się dla niej z wykonaniem tego działania: „*Boję się sprzedawać, bo ludzie mnie ocenią*”. Wiedziała także, że powinna prowadzić webinary, ale ich nie robiła. Jak sama wspominała, powstrzymywała ją obawa przed oceną innych oraz przed tym, że zostanie nazwana *„sprzedawcą”*.

Na jej przykładzie dobrze widać, że barierą nie zawsze jest brak wiedzy o tym, co zrobić dalej. Czasem następny krok jest oczywisty, ale wraz z nim pojawia się doświadczenie, którego wolałabyś uniknąć: możliwość odrzucenia, krytyki, oceny czy skonfrontowania się z nową rolą. W takim przypadku odkładasz nie tyle samo zadanie, ile to, co może wydarzyć się, kiedy naprawdę je wykonasz.

Podobny mechanizm zauważyła u siebie inna uczestniczka Akademii. Ona nazwała go jeszcze prościej: *„Boję się być widzianą.”* Brała udział w wydarzeniach, wykonywała różne zadania i była obecna podczas live’ów. Jednocześnie bała się podnieść rękę i konsekwentnie zostawała w tle. Opowiadała nawet, że na eventach, przy których sama coś robiła, później praktycznie nie było jej na zdjęciach. To dobrze pokazuje, jak subtelne potrafi być unikanie. Możesz być obecna, pracować i robić wiele rzeczy wokół celu, a jednocześnie omijać dokładnie tę część działania, która wymaga od Ciebie wyjścia na pierwszy plan.

W krótkiej perspektywie takie unikanie naprawdę przynosi ulgę. Nie wykonujesz telefonu i napięcie spada. Odkładasz publikację, więc przez chwilę nie musisz myśleć o reakcji ludzi. Zamiast poprowadzić webinar, jeszcze trochę się przygotowujesz. Nieprzyjemne doświadczenie zostaje odsunięte. Ulga pomaga Ci poczuć się lepiej w tej chwili, jednak sama nie przybliża Cię do celu.

Jeden przełożony telefon niczego jeszcze nie przesądza. Jeśli jednak przy każdej trudniejszej rozmowie, publikacji czy decyzji wybierasz bezpieczniejszą opcję, zaczyna tworzyć się schemat. To, co miało być „tylko na dziś”, coraz częściej staje się sposobem reagowania zawsze wtedy, gdy działanie naprawdę coś ryzykuje.

Często nie widzisz, jak krótkoterminowa gra wpływa na długoterminową grę. W danym momencie wybierasz mniejszy dyskomfort. Po kilku tygodniach okazuje się, że właśnie te drobne decyzje zbudowały kolejny miesiąc bez ruchu w najważniejszym miejscu. Jest też mniej oczywista strona tego mechanizmu. Najłatwiej założyć, że odkładasz działanie, ponieważ boisz się porażki. Czasem niepewność pojawia się również przy myśli, że działanie naprawdę może zadziałać. W Akademii często pytamy nasze kursantki: czego naprawdę się boją? Bo strach może wynikać z faktu, że jeśli coś zrobisz, to może się to po prostu udać.

Sukces również zmienia rzeczywistość. Większy biznes może oznaczać większą odpowiedzialność. Większa widoczność sprawia, że więcej osób zaczyna obserwować i oceniać Twoją pracę. Nowy poziom dochodów może przynieść decyzje, których wcześniej nie musiałaś podejmować. Zmiana zawodowa może oznaczać odejście od sposobu życia, który znałaś przez wiele lat.

Obok pytania „co, jeśli mi się nie uda?” pojawia się wtedy drugie: Co zmieni się w moim życiu, jeśli naprawdę mi się uda?

To, co znane, nie musi być dobre. Ma jednak jedną przewagę: wiesz, jak się w tym poruszać. Nowy cel prowadzi do sytuacji, których częściowo dopiero będziesz się uczyć. Dlatego samo „znowu prokrastynuję” niewiele jeszcze wyjaśnia. Znacznie więcej może pokazać pytanie: Jakiego doświadczenia próbuję teraz uniknąć, odkładając to działanie?

Może chodzić o odmowę, ocenę, błąd, niepewność, pokazanie własnych braków albo konieczność zrobienia czegoś, w czym jeszcze nie czujesz się pewnie. Czasem także o konsekwencje rezultatu, którego przecież sama chciałaś. Kiedy nazwiesz to doświadczenie, łatwiej zrozumieć, dlaczego zadanie zajmujące pięć minut potrafi czekać przez pięć tygodni.

Jak przełożyć cel na konkretne działania na każdy dzień?

Duży cel bardzo łatwo zostawić na poziomie przyszłości. Wiesz, czego chcesz, masz zapisany kierunek, ale kiedy przychodzi zwykły poniedziałek, pojawia się znacznie bardziej przyziemne pytanie: co konkretnie mam zrobić dzisiaj?

Nie potrzebujesz od razu rozpisywać całej drogi. Kiedy wybierzesz już cel, wypisz tyle konkretnych działań, ile dziś potrafisz wskazać. Jeśli widzisz tylko pierwszy albo drugi krok, to na ten moment wystarczy.

Przy większych celach część drogi na początku pozostaje niewidoczna. Próba przewidzenia wszystkich etapów może zająć dużo czasu, a mimo to nie doprowadzić do pierwszego ruchu. Znacznie więcej daje ustalenie tego, co możesz zrobić z miejsca, w którym jesteś dzisiaj. Jeśli pierwszy krok jest już widoczny, wpisujesz go do planu dnia i wykonujesz. Dopiero później przechodzisz do następnego.

Czasem tego pierwszego ruchu jeszcze nie znasz. Wtedy działaniem może być zdobycie informacji, zrobienie researchu albo znalezienie osoby, która jest już tam, dokąd Ty próbujesz dojść. Zebranie informacji ma w takiej sytuacji konkretne zadanie: pomóc zobaczyć kolejny krok. Jeśli po zdobyciu potrzebnej informacji podejmujesz decyzję i ruszasz dalej, research spełnił swoją funkcję. Jeśli kolejne godziny szukania odpowiedzi tylko odsuwają moment wykonania, zaczyna przypominać produktywną prokrastynację opisaną wcześniej.

Kiedy widzisz już kilka możliwych działań, nie wszystkie powinny dostać taką samą uwagę. Trzeba zdecydować, które z nich ma teraz największe znaczenie.

Jak nie rozpraszać uwagi na kilka działań naraz?

W jednym z ćwiczeń pracujemy z listą sześciu działań i układamy je według ważności. Sama liczba ma mniejsze znaczenie niż zasada, która pojawia się później: należy wybrać numer 1 i pracować nad nim do momentu, aż się go skończy. Oznacza to rezygnację z ciągłego przeskakiwania między tym, co ważne teraz, a tym, czym być może trzeba będzie zająć się później. Jeśli pracujesz nad pierwszym punktem, energia nie musi jednocześnie iść w trzeci i piąty problem, który może pojawić się dopiero za dwa tygodnie. Po co o nich myśleć? Po co Twoja energia ma tam iść? Lepiej skupić się na jednym i na wykonaniu tego działania.

Nie chodzi o sztuczną zasadę, że w ciągu dnia wolno zrobić tylko jedną rzecz. Chodzi o kolejność. Najważniejsze działanie ma dostać pierwszeństwo, zanim dzień zostanie przejęty przez wszystkie pozostałe sprawy.

Czasem właśnie ono zajmie większość dostępnego czasu. I to może być wystarczająco dobrze wykorzystany dzień.

To podejście mocno różni się od próby maksymalnego zapełnienia dnia. Przy realizacji celu większe znaczenie ma właściwy kierunek pracy niż liczba odhaczonych pozycji.

Dlatego wracamy również do zasady: *„Czyń każdego dnia wszystko, co można zrobić tego dnia.”* Nie jest to zachęta do wyciskania z każdej doby maksimum. Wprost mówimy, że nie trzeba przepracowywać się ani pędzić na oślep, próbując zrobić jak najwięcej w jak najkrótszym czasie. Pełna lista może dawać poczucie dobrze przepracowanego dnia. Jedno właściwie wybrane i zakończone działanie potrafi jednak zrobić dla celu więcej niż dziesięć drobnych rzeczy, które łatwo było odhaczyć.

Jeśli chcesz podobnie pracować ze swoimi działaniami i celami, możesz zgłosić się do Akademii Seeking Greatness i sprawdzić, czy ten sposób jest odpowiedni dla Ciebie.

Pozostaje jeszcze kwestia czasu. „Zrobię to w tym tygodniu” brzmi konkretnie tylko do momentu, kiedy zaczyna się poniedziałek. Później przychodzą inne obowiązki, wiadomości, spotkania i sprawy, których nie było w planie. Zadanie związane z celem zaczyna przesuwać się z dnia na dzień, choć formalnie nadal pozostaje na liście.

Dlatego po wyborze najważniejszego kroku warto od razu ustalić, kiedy ma zostać wykonany. Wpisanie go do planu dnia zmienia ogólny zamiar w konkretne zobowiązanie wobec własnego czasu.

Pięć pytań, które pomagają sprowadzić cel do dzisiejszego działania

Zamiast pytać…	Zapytaj…
Jak osiągnę cały ten cel?	Co mogę zrobić w jego kierunku teraz?
Czy znam wszystkie kroki?	Jaki pierwszy krok już widzę?
Co jeszcze powinnam zrobić?	Które działanie jest teraz najważniejsze?
Czy znajdę na to czas w tym tygodniu?	Kiedy konkretnie wykonam to działanie?
Jak zrobić wszystko jak najszybciej?	Co mogę dzisiaj ukończyć, zanim przejdę dalej?

Duży cel nie wymaga codziennie wielkich ruchów. Jednego dnia będzie to rozmowa, innego decyzja, zebranie danych albo zakończenie rzeczy, która od kilku dni znajduje się na pierwszym miejscu.

Liczy się to, czy pomiędzy zapisanym celem a zwykłym dniem istnieje konkretne połączenie. Zacznij od robienia małych kroków, usiądź i pomyśl, co masz zrobić teraz w kierunku swojego celu. Poprzez zapisanie i ułożenie planu okaże się, że zajdziesz o wiele dalej niż dotychczasowym chaotycznym działaniem.

Jak nie pomylić produktywnej rutyny z działaniem prowadzącym do rezultatu?

Możesz każdego dnia pracować ze swoim celem, a mimo to przez cały tydzień nie wykonać żadnego konkretnego działania, które przybliża Cię do rezultatu.

Możesz wracać do karty celu. Możesz robić wizualizację, czyli tworzyć w wyobraźni obraz siebie w rzeczywistości, do której dążysz. Możesz też wykonywać rutynę mentalną – pracować z afirmacjami, autosugestią, wdzięcznością czy zapisem celu.

Każda z tych praktyk pełni inną funkcję. Pomagają utrzymać kierunek, wzmacniać obraz celu i pracować nad nastawieniem. Nie przybliżą Cię jednak do konkretnych działań prowadzących do rezultatu, bo takim działaniem jest dopiero coś, co wykonujesz w rzeczywistości: telefon do klienta, rozmowa sprzedażowa, publikacja, przygotowanie prezentacji, zebranie informacji potrzebnych do kolejnego kroku czy inne zadanie bezpośrednio związane z realizacją celu.

Zapisany cel pomaga utrzymać skupienie i przypomina, dokąd zmierzasz. Można potraktować go jak czerwony punkt na mapie, do którego regularnie wracasz, żeby nie stracić kierunku. Wizualizacja wspiera pracę z obrazem celu, a rutyna mentalna może pomagać utrzymać koncentrację i standard, z którego chcesz działać. Ich rola kończy się jednak tam, gdzie zaczyna się wykonanie.

Jeżeli Twoim celem jest rozwój biznesu, przeczytanie karty celu nie przeprowadzi rozmowy z klientem. Wizualizacja wystąpienia nie przygotuje slajdów. Praca nad nastawieniem nie wykona telefonu. Możesz potrzebować wszystkich tych elementów, ale na koniec coś jeszcze musi wydarzyć się poza Twoją głową.

Tu zaczyna się bardziej interesujące pytanie: co właściwie liczy się jako działanie prowadzące do celu? Odpowiedź nie zawsze jest oczywista.

Dobrze pokazuje to przykład Ewy, jednej z uczestniczek Akademii. Jej celem było zostanie międzynarodową mówczynią w branży beauty. Jednocześnie prowadziła klinikę, rozwijała ją, zatrudniała kolejne osoby i wiedziała, że z czasem może potrzebować również menedżera. Zastanawiała się, czy na liście działań prowadzących do celu może zapisywać tworzenie systemów i protokołów, dzięki którym klinika stanie się bardziej autonomiczna. Na pierwszy rzut oka trudno połączyć procedury w klinice z występowaniem na międzynarodowych scenach. W tym przypadku związek jednak istniał: bardziej autonomiczna klinika mogła dać Ewie więcej czasu i przestrzeni na rozwijanie działalności jako mówczyni.

Jeżeli bieżący biznes wymaga dużej części Twojego czasu i obecności, uporządkowanie sposobu jego działania może stworzyć przestrzeń potrzebną do realizacji większego celu. Ruch prowadzący do celu nie musi przypominać finału. Musi mieć z nim realny związek.

Jeżeli nie wiesz, jaki powinien być kolejny krok, zdobycie informacji również może stać się pierwszym ruchem. Jeśli czujesz, że jesteś w tym miejscu i nie wiesz, jaki krok zrobić dalej, zajrzyj do Akademii Seeking Greatness, gdzie pokazujemy i uczymy, jak działać nad osiągnięciem swoich celów.

Co wspiera cel, a co jest konkretnym działaniem prowadzącym do rezultatu?

Element	Jaką pełni funkcję?	Czy liczyć jako konkretne działanie prowadzące do celu?
Zapisanie celu	Utrzymuje skupienie i przypomina kierunek	Nie samo w sobie
Czytanie lub przepisywanie celu	Pomaga utrzymywać cel w świadomości	Nie samo w sobie
Wizualizacja	Wspiera pracę z obrazem celu	Nie – jest oddzielona od listy konkretnych działań
Rutyna mentalna	Wspiera sposób myślenia i pracę z celem	Nie – rutyna nie jest krokiem do celu
Research lub zdobycie informacji	Pomaga przygotować konkretny etap albo znaleźć pierwszy krok	Tak, jeśli ma konkretną funkcję w drodze do rezultatu
Przygotowanie slajdów, telefon, rozmowa, publikacja	Wykonuje realny fragment drogi do celu	Tak
Zbudowanie systemu lub procesu potrzebnego do dalszego etapu	Usuwa przeszkodę albo tworzy warunki potrzebne do dalszego ruchu	Tak, jeśli ma wyraźny związek z celem
Wpisanie działania do kalendarza	Chroni czas przeznaczony na wykonanie	Wspiera działanie, ale go nie zastępuje

Jak sprawdzić, czy Twój tydzień rzeczywiście prowadzi Cię do celu?

Pełny kalendarz pod koniec tygodnia potrafi wyglądać przekonująco. Były spotkania, telefony, wiadomości, zadania, poprawki i kilka rzeczy zamkniętych późnym wieczorem. Możesz mieć poczucie, że naprawdę dużo się wydarzyło. Pozostaje pytanie, którego lista wykonanych zadań sama nie rozstrzygnie: co z tego wszystkiego rzeczywiście przesunęło Cię w stronę celu?

Rezultat daje więcej informacji niż liczba wykonanych zadań

Możesz odhaczyć kilkanaście zadań, poświęcić wiele godzin na pracę i pod koniec tygodnia nadal nie widzieć żadnej wyraźnej zmiany w tym, na czym najbardziej Ci zależy. Dlatego warto patrzeć nie tylko na to, ile zrobiłaś, ale też na to, jaki efekt przyniosły te działania.

Jeśli rozmowy prowadzą do kolejnych spotkań, sprzedaży albo innego wyniku związanego z celem, masz informację, że ten kierunek warto rozwijać. Jeżeli przez dłuższy czas wykonujesz je konsekwentnie, a efekt stoi w miejscu, sam wysiłek przestaje wystarczać jako argument za powtarzaniem dokładnie tego samego. Dlatego w Akademii uczymy, aby obserwować swoje działania i ich rezultaty.

Widać to choćby na przykładzie rolek. Jeśli w danym momencie zależy Ci na większym zaangażowaniu odbiorców, komentarze i interakcje są miernikiem, który możesz obserwować. Jeśli celem jest sprzedaż, trzeba patrzeć dalej: czy te treści prowadzą do zapytań, rozmów albo zakupów. Sam rezultat trzeba więc zawsze oceniać w odniesieniu do tego, co naprawdę chcesz osiągnąć.

Ta sama liczba prób może też z czasem dawać zupełnie inny efekt. Właśnie po to potrzebna jest pętla informacji zwrotnej. Wykonujesz jakieś działanie, patrzysz, jaki daje rezultat, wyciągasz wnioski i na tej podstawie korygujesz kolejne próby. Jeżeli reakcja pokazuje, że działanie prowadzi w dobrym kierunku, można je wzmacniać. Jednak jeśli efekt będzie niezadowalający, nie należy traktować tego jak końca, tylko wrócić do pętli i zmienić któryś z elementów: wiedzę, sposób myślenia lub działanie. Tutaj nie pytasz tylko „czy zrobiłam zadanie?”, ale „co to zadanie dało i co powinnam zrobić inaczej następnym razem?”.

Brak rezultatu nie musi więc od razu oznaczać, że cel jest zły. Jest informacją do pracy. Czasem korekty wymaga sposób wykonania, czasem brakuje wiedzy, a czasem problem leży w samym wyborze działania. Sens tygodniowego przeglądu polega właśnie na tym, żeby kolejny tydzień nie był mechaniczną kopią poprzedniego.

Sprawdź, gdzie naprawdę znika Twój czas

Pamięć jest kiepskim narzędziem do audytu tygodnia. Wieczorem najłatwiej zapamiętać rzeczy duże, pilne i męczące. Znacznie trudniej odtworzyć kilkanaście minut tutaj, pół godziny tam, sprawdzanie telefonu pomiędzy zadaniami i drobne czynności, które pojedynczo wyglądają niewinnie.

W Akademii wykorzystujemy do tego bardzo konkretne ćwiczenie: przez tydzień zapisujesz, co robisz, w odstępach co 15 minut.

Taki zapis szybko pokazuje, ile czasu naprawdę masz i na co go przeznaczasz. Widać czynności wykonywane automatycznie, rzeczy zajmujące znacznie więcej miejsca, niż się wydawało, obowiązki nadające się do delegowania i fragmenty dnia, które regularnie przejmują uwagę bez większego związku z celem.

Po tygodniu masz już coś więcej niż wrażenie. Możesz zobaczyć wzór i zapytać: co pojawiało się regularnie bez większej wartości? Co da się ograniczyć? Co można usunąć albo oddać komuś innemu?

W Akademii opisujemy ten etap jako identyfikowanie działań niewartościowych, które można usunąć, zredukować lub wydelegować. Dopiero na takim materiale można uczciwie sprawdzić zdanie „nie mam czasu na mój cel”. Być może czasu rzeczywiście jest bardzo mało. Być może jego część znika jednak w miejscach, których wcześniej nawet nie brałaś pod uwagę.

Cotygodniowy przegląd: co zostawić, co poprawić, a co zmienić?

Sprawdź	Co może pokazać odpowiedź?	Co zrobić dalej?
Które działania dały najlepszy rezultat związany z celem?	Pokazuje, co warto wzmacniać	Powtarzaj je, poprawiaj jakość albo zwiększaj skalę
Które rzeczy zajęły dużo czasu bez widocznego efektu?	Wskazuje miejsce wymagające analizy	Sprawdź, czy działanie jest właściwe i jak je wykonujesz
Gdzie regularnie znikał czas?	Ujawnia czynności automatyczne i mało wartościowe	Usuń, ogranicz albo deleguj to, co możesz
Czy rezultat od dłuższego czasu stoi w miejscu?	Daje sygnał, że obecny sposób może wymagać korekty	Przyjrzyj się wiedzy, sposobowi myślenia i wykonaniu

Możesz mieć za sobą naprawdę intensywny tydzień i nadal nie wiedzieć, czy zrobiłaś coś, co miało znaczenie dla Twojego celu. Na koniec warto więc wrócić do pytania, które najlepiej sprawdza cały mechanizm:

Gdybym zobaczyła wyłącznie moje działania i rezultaty z ostatnich siedmiu dni, czy dałoby się po nich rozpoznać, jaki cel próbuję osiągnąć?

Jeżeli ten związek jest widoczny, masz materiał do następnego tygodnia: wiesz, co warto powtarzać, co poprawić i gdzie zwiększyć uwagę. Jeśli trudno go znaleźć, bardziej ambitny zapis na karcie celu niewiele zmieni. Korekty wymaga sposób, w jaki wykorzystujesz kolejne siedem dni.